Diagnose dementie: Verhaal van een mantelzorger

Hoe wordt de diagnose dementie gesteld?

Hoe wordt de diagnose gesteld?

Wanneer er een vermoeden is dat er iets mis is met de patiënt, dient in eerste instantie de huisarts te worden ingeschakeld. Om een beeld te krijgen zal de huisarts eenvoudige vragen stellen aan de patiënt om te kijken hoe het geheugen nog functioneert. Daarnaast zal de huisarts ook vragen stellen aan de verzorger/partner over het functioneren van de patiënt in het dagelijks leven. Uiteraard vindt er ook een uitgebreid lichamelijk onderzoek plaats. Bij een sterk vermoeden dat er sprake is van dementie, zal de huisarts de patiënt in de meeste gevallen doorverwijzen naar een specialist voor nader onderzoek. Dit kan een neuroloog, geriater of psychiater zijn. Een ervaringsverhaal:

 

De diagnose dat mijn vader Alzheimer had, was eigenlijk een bevestiging van mijn bange vermoedens. 

Op basis van zijn gedrag ben ik gaan lezen over dementie en de ziekte van Alzheimer. 

Dit moest het wel zijn. 

Mijn emoties worstelden om voorrang. De boosheid, het verdriet, de teleurstelling, de onmacht en de angst. Het was soms om gek van te worden. 

Een man van 64 die wilde genieten van dingen die voor hem en mijn moeder belangrijk waren. 

Weg, helemaal weg. Eén grote zeepbel bleek het te zijn. 

Lekker vroeg stoppen met werken, dat heeft hij gedaan. 

Daarna ging het snel. 

Hij leek een doel te missen, structuur in zijn leven ontbrak, het heilige moeten was er niet meer. 

Dit knaagde enorm aan zijn zelfvertrouwen en zelfredzaamheid. Ineens wilde hij van alles samen met mijn moeder doen. 

Haar leven veranderde dus ook mee.

En dan de diagnose. Hij leek het zó gelaten te accepteren. Ik snapte er helemaal niets van. 

Soms nog eigenlijk niet. 

Ik wilde er nog van alles aan proberen te doen, maar de onmacht die toen over me heen viel was zo intens. 

Het lijkt of je aan handen en voeten gebonden bent, in je gezicht geslagen wordt en niets mag laten blijken. Want ik wilde me sterk houden naar mijn ouders. 

Hun verdriet zou toch al groot genoeg zijn zonder dat ik in emoties zou vervallen? 

Sinds de diagnose is er van alles gedaan om hem zo langzaam mogelijk achteruit te laten gaan. 

Maar wat is het achteraf toch hard gegaan, helaas…………..

Marc Hulzebos 6