Mijn vader heeft Alzheimer: Verhaal van een mantelzorger

Verhaal van mantelzorger over de eerste tekenen van dementie

De eerste tekenen die ik daar persoonlijk van heb opgepakt zijn passiviteit, terugtrekkend gedrag, zich meer afhankelijk van anderen opstellen en een enorm toenemend gebrek aan zelfvertrouwen.

Hij was voor mij altijd de doener, de klusser, wat zijn ogen zagen maakten zijn handen. Mijn moeder bedacht, mijn vader voerde uit wat er in huis veranderd kon worden. Eén keer meten, afzagen en timmeren maar.

Dat veranderde in heel vaak nameten en er dan nog achter komen dat de lengte niet klopte. De vertwijfeling in zijn ogen, de onmacht en teleurstelling droop eraf. Ik snapte er niets van.

Dit was niet de vader die ik gewend was.

Zo kende ik hem niet.

Net als de zekerheid die hij vertoonde in zijn werk.

Dat veranderde in onzekerheid en vertwijfeling. Hij besteedde heel handig taken uit waarin hij zich niet meer vertrouwde. Delegeren werd ineens iets dat hij heel goed leek te kunnen.

Achteraf bleek het terugtrekken te zijn geweest. Als hij het een ander liet doen gebeurde het tenminste. Dan hoefde hij het niet te doen.

En waar was mijn vader, de opa van mijn kinderen die altijd hun fietsen repareerde?

Ga maar even naar opa, want die helpt je wel.

Dat lukte steeds vaker niet meer en even zovele keren stelde hij zichzelf teleur.

Terugtrekken werd passiviteit, wat vervolgens weer omsloeg in somberheid en zelfs in de richting van depressiviteit ging.

Waar was mijn vader gebleven? De stoere vent met zijn grote mond en zijn kleine hartje?

Ik ben inwendig enorm boos om hem geweest.

Ik kon hem wel van de bank afschoppen om hem in beweging te krijgen.

Zo jong ga je toch niet achter de Geraniums zitten? Totdat het Alzheimer bleek te zijn……………

Toen vielen de kwartjes. En de tranen…………

Marc Hulzebos 

 

Lees ook:

Boeken

Diensten